บทที่ 1 บทนำ

หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงมาอาบสองแก้มทันที ที่ความจริงอันแสนเจ็บปวดปรากฏอยู่ตรงหน้าอินทิยา จ้องมองหลักฐานความสัมพันธ์ในมือด้วยหัวใจแหลกสลาย ชายคนที่เธอรักสุดหัวใจ ชายที่เธอเคยคิดฝากชีวิตและวางอนาคตร่วมกัน แท้จริงแล้วมาร์เซลโล่มีพันธะผูกพันทางกฎหมายกับหญิงอื่น ซึ่งหญิงสาวคนนั้นคือ เพื่อนร่วมมหาลัยเดียวกับตน

“ดูให้เต็มตาในลินท์ เธอเป็นเมียน้อยของพี่มาร์ซ และไม่มีวันขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งเมียหลวงแทนฉันได้ เพราะฉันไม่มีวันหย่ากับพี่มาร์ซ” แคทรียาแสยะยิ้ม “เรียนมาสูง แต่ความคิดต่ำ ไม่แปลกใจหอรกนะที่ศีลธรรมในใจเธอต่ำตามด้วย ไม่มีปัญญาหาผัว ถึงมาแย่งผัวฉัน...ทุเรศสิ้นดี”

เสมือนแส้อาบไฟฟาดหัวใจอินทิยา เธอบอบช้ำเกินกว่าทานทนไหว ความรู้สึกถูกทรยศหักหลังถาโถมเข้าใส่จนลินท์แทบหยัดกายยืนไม่อยู่ แต่สิ่งที่ตอกย้ำบาดแผลในใจของเธอให้ร้าวลึกยิ่งกว่าสิ่งใด คือความจริงที่ว่าเธอได้กลายเป็น "เมียน้อย" โดยไม่ตั้งใจ คำคำนี้เหมือนเข็มพิษที่ทิ่มแทงลงกลางใจอย่างทารุณ เพราะทั้งชีวิตของอินทิยา เธอเกลียดชังคนเป็นเมียน้อยยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก

“ฮือ...ฉันไม่รู้ ฉันไม่เคยคิดเป็นเมียน้อยใคร ไม่เคยคิด...ฮือ”

“ลินท์...ผม” มาร์เซลโล่พูดไม่ออก ก้อนแข็งๆ จุกกลางลำคอ พร้อมกับแรงสะอื้นไห้ไม่หยุด เขาเอื้อมมือไปจับไหล่สั่นสะท้าน

“ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน” อินทิยาเสียงดังใส่ หน้าตาไม่ได้บอกถึงความเสียใจเพียงอย่างเดียว มันคือความโกรธอันแรงกล้า “ฉันไม่มีวันยอมเป็นมือที่สามของใคร โดยเฉพาะการเป็นเมียน้อย ต่อจากนี้เราอย่าได้เจอกัน ฉันขอสาปส่งคุณ ไอ้ผู้ชายสารเลว”

อินทิยาก้าวเท้าวิ่ง หนีความระทมทุกข์ หนีภาพใบหน้ายิ้มเยอะเย้ยของแคทรียา หนีมาร์เซลโล่ ชายผู้มอบความผิดหวังซ้ำสองให้ตนอีกครั้ง เธออยากวิ่งหนีทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ ไปที่ไหนสักแห่ง อยู่กับตัวเองและลูกในครรภ์...

ใช่...ยังไม่มีใครรู้ว่า อินทิยามีอีกหนึ่งชีวิตในร่างกาย

“เดี๋ยวลินท์ ลินท์” มาร์เซลโล่หมายก้าวเท้าวิ่งตาม ทว่าแคทรียาขวางทางไว้

“พี่มาร์ซจะตามมันไปทำไม ตามไปก็เท่านั้น ถึงง้อมันได้ มันก็เป็นได้แค่เมียน้อย” อินทิยายิ้มเย้ยหยันอย่างถือดี มาร์เซลโล่มองภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย แค้นเคืองสุดกำลัง

“เธออย่าคิดนะว่า การที่เธอทำอย่างนี้จะทำให้ฉันเลิกยุ่งกับลินท์ บอกเลยนะว่า เธอคิดผิด” มาร์เซลโล่ตอกกลับ สีหน้า แววตา น้ำเสียงล้วนจริงจัง “ฉันรักลินท์ รักมากที่สุดในชีวิต ไม่ว่าเรื่องหย่าหรือเรื่องง้อลินท์จะยากแค่ไหน ฉันจะทำมันให้เต็มที่ ฉันไม่มีวันยอมปล่อยลินท์ไป และอีกเรื่องคือ...ฉันเกลียดเธอ”

“กรี๊ด!...พี่มาร์ซ พี่มาร์ซพูดแบบนี้ได้ยังไง แคทไม่ยอม กรี๊ด!” ผู้เป็นสามีไม่ฟังเสียงกรีดร้อง เขาก้าวเท้าวิ่งตามอินทิยา แต่ช้าไป เธอขึ้นรถและทะยานรถออกไปอย่างรวดเร็ว

“ลินท์ ผมรักคุณ ผมจะทำให้คุณกลับมาอยู่กับผมอีกครั้งให้ได้”

หัวใจมาร์เซลโล่เวลานี้ดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิด เขายืนมองรถยนต์ของหญิงสาวอันเป็นที่รักด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กัน มาร์เซลโล่ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงลินท์แม้แต่น้อย ที่ผ่านมาเขาตกอยู่ในความทุกข์ทรมานใจแสนสาหัสกับการพยายามขอหย่าขาดจากแคทรียา ทว่าอีกฝ่ายกลับยื้อเวลาและปฏิเสธการเซ็นใบหย่าอย่างสิ้นเชิง เพียงเพื่อพันธนาการเขาไว้ด้วยพันธะที่ไร้ความรัก

เขาตั้งใจจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนจะเล่าความจริงให้ลินท์ฟัง แต่ทุกอย่างกลับสายเกินไป นาทีที่เห็นสายตาอันว่างเปล่าและแตกสลายของอินทิยา มาร์เซลโล่รู้สึกเหมือนลมหายใจถูกพรากไป ชายหนุ่มใจหายวาบเมื่อตระหนักได้ว่า ผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีและยึดมั่นในบาดแผลอดีตอย่างลินท์ จะตัดสินใจอย่างไรต่อไป เขารู้ดีว่าเธอจะเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง และนั่นคือสิ่งที่ฆ่าเขาทั้งเป็น เพราะต่อให้เขาจะรักเธอหมดหัวใจ แต่ความจริงที่เขายังมีพันธะ ก็กำลังพรากเธอไปจากเขาตลอดกาล